Ewangelizacja – głoszenie komuś Ewangelii o Jezusie, by został zbawiony, ma swoje granice.

(14) Taka zaś jest ufność, jaką mamy do niego, iż jeżeli prosimy o coś według jego woli, wysłuchuje nas. (15) A jeżeli wiemy, że nas wysłuchuje, o co prosimy, wiemy też, że otrzymaliśmy już od niego to, o co prosiliśmy. (16) Jeżeli ktoś widzi, że brat jego popełnia grzech, lecz nie śmiertelny, niech się modli, a Bóg da mu żywot, to jest tym, którzy nie popełniają grzechu śmiertelnego. Wszak jest grzech śmiertelny; nie o takim mówię, żeby się modlić. (17) Wszelka nieprawość jest grzechem; lecz nie każdy grzech jest śmiertelny. (18) Wiemy, że żaden z tych, którzy się z Boga narodzili, nie grzeszy, ale że Ten, który z Boga został zrodzony, strzeże go i zły nie może go tknąć. (19) My wiemy, że z Boga jesteśmy, a cały świat tkwi w złem. – (1 List Jana 5:13-19)

Głoszenie Ewangelii sataniście, który realnie sprzedał duszę lub popełnił grzech śmiertelny, to co najmniej błąd, jeśli nie bluźnierstwo. Przykłady grzechu śmiertelnego to np. bluźnierstwo przeciwko prawdziwej mocy Ducha Świętego, obrażania Go, a także np. wampiryzm dusz (wyżeranie duszy).

Trzeba rozumieć, w którym momencie Ewangelizacja jest już kupczeniem własną doktryną, a kiedy jest jeszcze poważnym wezwaniem do realnego nawrócenia, ocalenia duszy.